• Historia

    Ruda Różaniecka jest dużą wsią w gminie Narol, położoną przy lokalnej drodze z Żukowa do Suśca, 20 km na północ od Lubaczowa, położona w dolinie potoku Różanieckiego, zwanego też Różanką, na skraju Parku Krajobrazowego Puszczy Solskiej.

    Jest wsią stosunkowo dużą i obszarowo rozległą, aktualnie liczy 1400 mieszkańców, niegdyś była ważnym ośrodkiem wytopu i obróbki żelaza, jej powstanie datuje się na początek XVII wieku.
    To właśnie tu znajduje się okazały, duży, wieloczłonowy, murowany pałac z około 1740 roku,

    pałac za czasów Brunickich-ok.1860r.

    od 1960 roku Dom Pomocy Społecznej.

    Dawna własność Jaremczuków, Brunickich, Wattmannów. W skład zespołu pałacowego wchodzi prócz pałacu dawna leśniczówka murowano – drewniana z XIX wieku, obecnie użytkowana jako dom mieszkalny, dawna murowana gorzelnia z pocz. XX wieku i stajnia z XIX wieku. Pałac dwukrotnie rozbudowywany – w XIX wieku i na początku XX wieku.

    Na rzucie prostokąta, częściowo podpiwniczony, z wejściem pośrodku, nad którym mieści się taras wsparty czterema słupami nad którym z kolei w tympanonie znajduje się herb. Okna pałacu ujęte są w zdobne obramienia, całość pokryta jest dachem mansardowym, krytym blachą.

    histora1

    Zespół pałacowy w Rudzie Różanieckiej jest przykładem XVIII wiecznej architektury rezydencjonalnej, w stylu klasycystycznym, z wystrojem zewnętrznym o charakterze eklektycznym. Posiada znaczenie historyczne, artystyczne i krajobrazowe.

    Park wokół pałacu pełnił niegdyś funkcję osłonową, aktualnie posiada nielicznie zachowany drzewostan krajowy, sieć dróg parkowych jest już niestety nie czytelna. Pozostałe nieliczne drzewa oraz resztki alej wraz z układem wodnym-stawami (obecnie Gospodarstwo Rybackie), posiadają znaczenie ekologiczne i rekreacyjne.

    historia2

    Pałac wraz z parkiem w 1987 roku wpisany został przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Przemyślu do rejestru zabytków nieruchomych.

    Aktualnie w Domu Pomocy Społecznej swoje miejsce zamieszkania znalazło 230 osoby, opiekuje się nimi 147 pracowników pełniących różne funkcje. Od początku istnienia Domu Pomocy Społecznej tj. 1960 roku przez zakład przewinęło się 978 chorych. Wśród osób, które aktualnie zamieszkują DPS dominują osoby niepełnosprawne intelektualnie oraz chore psychicznie.

    Placówka ta zmieniała swoją nazwę aż sześć razy, na początku zakład ten nosił nazwę Państwowego Zakładu Specjalnego dla Dorosłych, w 1968 roku nazwę zmieniono na Państwowy Dom Specjalny dla Umysłowo Upośledzonych i Niezdolnych do Pracy, w 1971 roku zmieniono nazwę na Państwowy Dom Specjalny dla Umysłowo Upośledzonych zdolnych do pracy. W 1972 roku zmieniono nazwę zakładu na Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych. W 1979 roku zakład ten następnie zmienił nazwę na Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Umysłowo Upośledzonych. Dziewięć lat później zmieniono nazwę na Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych, od 1992 roku zakład ten zaczął nosić nazwę Domu Pomocy Społecznej.

    Osoby zmarłe od początku zakładu chowane były na cmentarzu w Płazowie, od kilku lat zaś ci pensjonariusze DPS, których po śmierci nie zabierze do siebie rodzina, znajdują swoje miejsce spoczynku na cmentarzu w Rudzie Różanieckiej. Należy także wspomnieć, że o groby byłych pensjonariuszy dbają aktualni mieszkańcy Domu Pomocy Społecznej.

    Do 2002 roku Dom Pomocy Społecznej mieścił się w pałacu i przystosowanym do zamieszkania w latach 1975-1976 byłym budynku gospodarczym położonym niedaleko pałacu, stanowiącym oddział II. W roku 1998 przystąpiono do rozbudowy i modernizacji oddziału nr II Domu Pomocy Społecznej w Rudzie Różanieckiej polegającej na budowie nowego segmentu w stylu architektonicznym dostosowanym do stylu zabytkowego pałacu w Rudzie Różanieckiej mieszczącego oddział nr 1 DPS.
    I etap w/w inwestycji polegający na rozbudowie został ukończony w roku 2002.

    W nowo wybudowanym segmencie zamieszkało w maju 2002 r. 74 mieszkańców. Przystosowany jest on do wymogów osób niepełnosprawnych, posiada podjazdy oraz windę umożliwiającą przewożenie osób chorych na łóżkach czy wózkach inwalidzkich, pokoje 2-3 osobowe wraz z łazienką spełniającą najnowsze standardy Unii Europejskiej. W nowym budynku jest sala gimnastyczna, gabinety do zabiegów fizykoterapii, pokoje administracyjne, ponadto w budynku znajduje się świetlica, kawiarnia, gabinety terapii zajęciowej. W piwnicach zlokalizowana jest nowoczesna pralnia, która poprawiła znacznie warunki sanitarno-higieniczne oraz bezpieczeństwo pracy praczek i szwaczek.

    W budynku znajdują się także pomieszczenia socjalne dla pielęgniarek, pokojowych i sanitariuszy.
    II etap inwestycji realizowany w latach 2002-2004 zakładał modernizację istniejącego budynku oddziału nr II DPS – dawniej budynku gospodarczego, polegającą na przebudowie wieloosobowych pokoi i utworzeniu 2-3 osobowych pokoi z osobnymi łazienkami, remoncie kapitalnym budynku, zmianie konstrukcji dachu dostosowując go do stylu architektonicznego pałacu i nowego segmentu, zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w Przemyślu.
    W efekcie pozyskano 36 pokoi trzyosobowych, co pozwoliło na zamieszkanie 108 osób w warunkach, które spełniają wymogi aktualnego standardu usług.

    Realizacja powyższego zadania wynikła z faktu, iż dom nie spełniał wszystkich wymagań w zakresie świadczenia podstawowych usług. Celem programu naprawczego było zapewnienie jego mieszkańcom obowiązującego standardu podstawowych usług oraz osiągnięcie wysokiego poziomu udzielanych świadczeń.

    Program ukierunkowany był na poszerzenie obszarów wolności przy zachowaniu priorytetów takich jak godność, intymność, prawa dokonywania wyboru oraz na dostosowanie systemu wsparcia do rzeczywistych indywidualnych potrzeb i możliwości mieszkańców.

    Dom Pomocy Społecznej w Rudzie Różanieckiej położony jest na skraju Puszczy Solskiej.
    Budynki ośrodka leżą na dużym zielonym terenie wśród drzew, placów do gry i miejsc odpoczynku. Są tu boiska do koszykówki, siatkówki i piłki nożnej.

    Świadczymy całodobową opiekę dla mężczyzn niepełnosprawnych intelektualnie jak również chorych psychicznie, którzy nie są zdolni do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie mają możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebują stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymagają leczenia szpitalnego.

     

    Dodaj komentarz